bunun kendi ağzımdan çıkmış bir söz olmasını isterdim. hatta biraz ukalalık yapayım; muhtemelen benim ağzımdan çıkardı hatta öyle bir noktaya gelmişim ki tam da dilimin ucundaydı bu laf. avaz avaz dergisi için yaptığımız röportajda Haluk Bilginer (bu arada röportaj çok keyifli, kaçırmayın) dilimin ucuna gelen şeyi benden önce söylemiş oldu: "hedef: ölüm!"
hep dediler ya, ölüm kaçınılmaz son.. hayır, ölüm bir hedef.. kaçınılmaz son deyince, hep kaçıyorduk da artık yakalandık gibi oluyor. ama hayır, hiç kaçmıyoruz aslında. kaçsak da nafile, ölüm hep orada. ölmek için yaşıyoruz. ne yazık ki bunu hep unutuyoruz..
dersiniz ki; ölüm sürekli anılmaz, ölümü çağırmaya gelmez, ölüm bizden uzak olsun... pek güzel dediniz de, ölüm hep orada? ona doğru koşuyoruz?
diyorum ki; ölümü aklınızın bir köşesinde tutun. hep orada olsun o, olsun ki neyi neden yaptığınızı sorgulayın. yaptığınız şeylerden zevk alın; gülün, eğlenin, hüzünlenin, ağlayın... hissettiğiniz her duygunun tadını çıkarın. hedefe giden yolumuz, yolumuz uzun ya da kısa ama hedef hep aynı. yolculuğunuzuntadını çıkarın!
0 yorum:
Yorum Gönder