Sonra fark etmeye devam ediyorsun. Bir bir neleri kaybettiğini düşünüyorsun. İçindeki saflığı kaybetmişsin her şeyden önce. Dahası, her şeyi dengede tutma isteğini, çabanı kaybetmişsin. Bütün arzuların bir bir körelmiş ve yerine olan bitene ayak uydurma hevesi gelmiş. Sonra hepsi çekilmiş hayatından, içindeki kapkaranlık boşluğu gördüğünde, yerine keder gelmiş.
Kendini kaybetmişsin, kendi içindekini kaybetmişsin. Şimdi hayal meyal hatırlıyorsun; orası ne kadar güzeldi, ne kadar da mutluydun orada, oradakilerle. Orada ne hissettiğini biliyordun; neye sahip olduğunu da, neye sahip olmak istediğini de... Üzüntü düğümünün içinde boğulma hissini yaşamak hiç kolay değil şu an ama bu his aslında bir süredir vardı, bunu sen de biliyorsun. Bu yoğun duygu olanları fark etmenle gelen bir şey olamaz. Kendini dengede hissediyordun bir süredir. Aman ne denge... Kendi dengeni bulmaya çalışmaktansa, seni sıkıştıran her şeyin ortasında sıkışıp kalmışsın, tek kılını bile oynatamaz hale gelmişsin de sen bunu denge sanmışsın...
Birinin sana ne yapacağını anlatmasını ne kadar da isterdin ama hayır, bundan sonra hayatını yeniden kurmak sadece senin başarabileceğin bir şey. Şimdi sana son nefesinmiş gibi gelen o azıcık enerjini yeniden ayağa kalkmaya değil, her şeyi yıkmak için harcamalısın. Umudunu sakın yitirme, sakin ol. Güvende olduğun yere geldiğinde, yeni tuğlayı koyma isteğin de beraberinde gelecek...
Hayır, bunu yapmaya devam edemem. Uzun zamandır yazmadığım bloga son yazım bu. Hayır, yazamam. Bu kaybolmuşluğumda yazamam. En azından her şey birbiriyle örtüşene kadar, bulmam gereken dengeyi bulana kadar, içindeki kederi atana kadar... Elveda.
mp3 Korhan Futacı ve Kara Orkestra - Sien
